رباعی شمارهٔ ۱۶۲۸
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و تأثیر زلف معشوق اشاره دارد. شاعر می‌گوید که زلف معشوقش روزی باعث روشنایی او شده، اما حالا دیگر این تأثیر را ندارد. همچنین، او به این نکته می‌پردازد که در تماس با زلف، زندگی و جان دوباره‌ای به همه چیز می‌بخشد و این ارتباط نشان‌دهنده عمق احساسات و پیوندهای عمیق انسانی است.
زلف تو که یکروزم از او روشن نهبا خاک برآورد سرو با من نه
هوش مصنوعی: زلف تو، که فقط یک روز باعث روشنایی من شد، درخت سرو نمیتواند با خاک بدن من یکی شود.
با هرچه درآرد سر او زنده شودکانجا همه جانست سراسر تن نه
هوش مصنوعی: هر چیزی که از سر او به وجود آید، موجب حیات میشود. زیرا در آنجا تمامی جانها وجود دارد و تمام بدن تنها یک قسمت است.