رباعی شمارهٔ ۱۶۲۷
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به دو عمل عبادتی یعنی نماز و روزه اشاره می‌کند که با زیبایی و جذابیت چهره محبوبش به تصویر کشیده شده‌اند. سپس شاعر از گناه خود سخن می‌گوید و اعتراف می‌کند که به خاطر عشق و شوق به معشوق، مرتکب خطا شده است. او خود را مست و غرق در عشق می‌داند که در تلاش برای نوشیدن آب محبوبش، کوزه را شکسته است.
روی تو نماز آمد و چشمت روزهوین هر دو کنند از لبت دریوزه
هوش مصنوعی: حضورت چون نماز برای من مقدس و با ارزش است و چشمانت همچون روزهای با روح و پر از تمرکز است؛ این دو به برکت لبهای تو از همدیگر بهرهمند میشوند.
جرمی کردم مگر که من مست بدمآب تو بخوردم و شکستم کوزه
هوش مصنوعی: من شاید اشتباهی مرتکب شدم، زیرا در حالی که بیخبر و در حال نشئگی بودم، آب تو را نوشیدم و کوزهات را شکستدم.