رباعی شمارهٔ ۱۶۴۶
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف یک میدان بزرگ و مردانی که در آن حضور دارند می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که وضعیت جهان به گونه‌ای است که ظواهر برخی افراد مشابه اولیا و نیکان به نظر می‌رسد، اما در باطن آن‌ها بویی از ایمان و مسلمانی احساس نمی‌شود. به عبارت دیگر، واقعیت درونی آن‌ها با ظاهرشان تفاوت دارد.
میدان فراخ و مرد میدانی نهاحوال جهان چنانکه میدانی نه
هوش مصنوعی: در میدان وسیع زندگی، تنها کسی موفق است که خود را بشناسد و از اوضاع و احوال جهان آگاه باشد.
ظاهرها شان به اولیا ماند لیکدر باطنشان بوی مسلمانی نه
هوش مصنوعی: ظاهر این افراد شبیه اولیای خداست، اما در درونشان هیچ نشانی از مومنین واقعی دیده نمی‌شود.