رباعی شمارهٔ ۱۷۲۴
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار احساس عمیق خود را نسبت به معشوق بیان می‌کند. او می‌گوید که تنها معشوقش در دل او جا دارد و هیچ‌کس دیگری را نمی‌تواند جستجو کند. هرگاه که دلش به کسی می‌تپد، آن شخص به او می‌گوید که دیگر به دنبال کسی غیر از او نباشد، چرا که او فقط معشوق واقعی‌اش است. این ابیات نشان‌دهنده عشق عمیق و وابستگی شاعر به معشوقش است.
ای در دل من نشسته بگشاده دریجز تو دگری نجویم و کو دگری
هوش مصنوعی: ای تو که در دل من جا داری، در این دنیا هیچ در دیگری را نمیجویم و دنبال هیچ کس دیگری نخواهم رفت.
با هرکه ز دل داد زدم دفعی گفتتو دفع مده که نیست از تو گذری
هوش مصنوعی: با هر کسی که از دل صحبت کردم، به یک باره گفت: تو چیزی را کنار نگذار که هیچ راهی برای فرار از تو وجود ندارد.