رباعی شمارهٔ ۱۷۳۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به درد و رنج خود اشاره می‌کند و از دل و دیده‌اش می‌خواهد که از گریه و اندوه خالی نشوند. او با بیان اینکه جانش به لب رسیده، به احساساتی عمیق و ناامیدی اشاره می‌کند و در نهایت به این نکته می‌پردازد که حتی در این شرایط سخت، هنوز یک نقطه امید و شادی وجود دارد که نمی‌تواند از دلش برود.
ای دیده تو از گریه زبون می‌نشویای دل تو این واقعه خون می‌نشوی
هوش مصنوعی: ای چشمت، چرا از گریه خسته نمیشوی؟ ای دل، چرا از این حادثه به درد نمیآیی؟
ای جان چو به لب رسیدی از قالب منآخر بچه خوشدلی برون می‌نشوی
هوش مصنوعی: ای عزیز، وقتی که به پایان زندگی نزدیک میشوی، چرا از وجود من بیرون نمیروی و نمیخیزید؟