رباعی شمارهٔ ۱۷۶۷
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق عشق و وابستگی به محبوب است. شاعر از دوری محبوب خود ناله می‌کند و می‌گوید که هیچ چیز جز شادی و نور او برایش اهمیت ندارد. او به این نکته اشاره می‌کند که اگرچه زیبایی‌ها و لذت‌های زندگی از وجود محبوبش نشأت می‌گیرد، اما در این حالتی که او دور است، هیچ لذتی برایش معنا ندارد.
ای آنکه به جز شادی و جز نور نه‌ایچون نعره زنم که از برم دور نه‌ای
هوش مصنوعی: ای کسی که جز شادی و روشنی نیستی، من فریاد میزنم که تو از من دور نباشی.
هرچند نمک‌های جهان از لب تستلیکن چکنم چو اندر این شور نه‌ای
هوش مصنوعی: هرچند که طعم نمک و شور زندگی از لبهای توست، اما چه کار میتوانم بکنم وقتی که در این شور و شوق، تو در کنارم نیستی؟