رباعی شمارهٔ ۱۷۶۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تعریف و ستایش محبوب خود می‌پردازد. او می‌گوید که محبوبش به مانند یک باغ پر از شادی و نشاط است و وجود او به زندگی‌اش رنگ می‌بخشد. شاعر در نظر دارد که در هر دو جنبه ظاهری و باطنی محبوبش، هیچ کس دیگری را نمی‌تواند مشابه او بیابد و او تنها و بی‌نظیر است.
ای آنکه به لطف دلستان همه‌ایدر باغ طرب سرو روان همه‌ای
هوش مصنوعی: ای کسی که به لطف و محبتت، تمام دلها را سرشار از شادی کردی، تو همچون سرو زیبایی هستی که در باغ شادی و نوازش حاضر است.
در ظاهر و باطن تو چون مینگرمکس را نی ای نگار و آن همه‌ای
هوش مصنوعی: وقتی به ظاهر و باطن تو نگاه میکنم، نمیتوانم کسی را جز تو ببینم ای عزیز من، که تو خود تمام وجود منی.