غزل شمارهٔ ۵۰۲
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع عشق و عدم توانایی در شادی بدون وجود محبوب اشاره دارد. شاعر می‌گوید که اگر محبوب در کنار او نباشد، عیش و شادی معنایی ندارد. او محبوب را به جان خود تشبیه می‌کند و می‌گوید هرچند محبوب پنهان است، اما نمی‌توان او را نادیده گرفت. در ادامه، شاعر از دشواری‌های فهم و ارتباط با محبوب می‌گوید و به حالتی از مستی و ترس از بیان احساساتش اشاره می‌کند. در نهایت، او به محدودیت‌های کلام و دستورات در بیان عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که ممکن است آنچه را که باید بیان کند، نتواند بگوید.
اندرآ عیش بی‌تو شادان نیستکیست کو بنده تو از جان نیست
هوش مصنوعی: زندگی بدون تو شاد نیست. چه کسی در این دنیا هست که بندهات باشد و جانش را برای تو ندهد؟
ای تو در جان چو جان ما در تنسخت پنهان ولیک پنهان نیست
هوش مصنوعی: ای تو که در دل ما چون جان در بدن هستی، هرچند که پنهان به نظر میرسی، اما وجودت آشکار است.
دست بر هر کجا نهی جانستدست بر جان نهادن آسان نیست
هوش مصنوعی: هر جا که دستت را بگذاری، جانت است و گذاشتن دست بر جان، کار آسانی نیست.
جان که صافی شدست در قالبجز که آیینه دار جانان نیست
هوش مصنوعی: وقتی جان انسان پاک و بیآلایش شود، تنها چیزی که میتواند آن را نشان دهد، آینهای از عشق و زیبایی محبوب است.
جمع شد آفتاب و مه این دموقت افسانه پریشان نیست
هوش مصنوعی: در این لحظه، خورشید و ماه گرد هم آمدهاند و وضعیتی خیالانگیز و دلنشین به وجود آوردهاند.
مستی افزون شدست و می‌ترسمکاین سخن را مجال جولان نیست
هوش مصنوعی: مستی و خوشحالی من زیاد شده و نگرانم که این حرفها به خوبی بیان نشوند.
دست نه بر دهان من تا منآن نگویم چو گفت را آن نیست
هوش مصنوعی: دستت را بر دهان من نگذار تا زمانی که من چیزی را نگفتهام، زیرا هنگامی که چیزی گفته شود دیگر آن وجود ندارد.