رباعی شمارهٔ ۱۸۰۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بوی خوشی که از معشوقش برمی‌خیزد اشاره می‌کند و با دیدن او، احساس می‌کند که روز روشن و آفتاب تابان است. او به زیبایی شب و روز اشاره می‌کند و می‌گوید اگر معشوق از او دور شود، همه چیز دوباره به شب تاریک تبدیل می‌شود. این شعر بیانگر عشق و وابستگی عمیق به معشوق است.
بوئی ز تو و گل معطر نی نیبا دیدنت آفتاب و اختر نی نی
هوش مصنوعی: بوی خوش تو و گل، هرگز مانند دیدن تو نیست. در حضور تو، نه آفتاب و نه ستارهها به نظر نمیرسند.
گوئی که شب است سوی روزن بنگرگر تو بروی شب است دیگر نی نی
هوش مصنوعی: گویا شب است، به روزن نگاه کن؛ اگر تو بروی، شب دیگر نخواهد بود.