رباعی شمارهٔ ۱۸۲۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت چشمان و چهره معشوقه‌اش اشاره می‌کند. او از گوهری با ارزش و سنگی گرانبها به عنوان تشبیه استفاده می‌کند و می‌گوید حتی اگر معشوقه خنده‌اش را پنهان کند، زیبایی و دلربایی او باعث می‌شود که گل‌ها نیز از جمالش شاداب و خندان باشند.
چشمان خمار و روی رخشان داریکان گوهر و لعل بدخشان داری
هوش مصنوعی: چشمان پر از خواب و صورت زیبا داری، زیرا که مانند گوهر و لعل سرزمین بدخشان هستی.
گیرم که چو غنچه خنده پنهان داریگل را ز جمال خود تو خندان داری
هوش مصنوعی: البته! در اینجا می‌گوید که شاید تو ظاهراً لبخند را در دل خود پنهان کردهای، اما زیباییات باعث می‌شود که گل‌ها هم از جمال تو بخندند. یعنی زیبایی و شادابی تو بر روی دیگران تأثیر میگذارد و حتی طبیعت نیز تحت تأثیر آن قرار میگیرد.