رباعی شمارهٔ ۱۸۵۹
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق و عاشقانه‌ای است. شاعر می‌گوید که نمی‌خواهد محبوبش از اندوه غمگین شود و او را در دل و چشم خود نخواهد داشت تا دچار درد نشود. به جای آن، او را در جان خود جا می‌دهد تا بتواند در آخرین نفس‌ها نیز به یاری و خوشی او ادامه دهد.
در دل نگذارمت که افگار شویدر دیده ندارمت که بس خار شوی
هوش مصنوعی: دوستت ندارم که برایت غم و اندوهی به همراه بیاورم و نمیخواهم در دیدگانم باشی که باعث آزار و رنجش قلبت شوید.
در جان کنمت جای نه در دیده و دلتا در نفس بازپسین یار شوی
هوش مصنوعی: من تو را در درونم جای میدهم، نه فقط در چشمان و دلام، تا زمانی که نفس میکشم، بتوانم تو را دوباره به یاد بیاورم.