رباعی شمارهٔ ۱۸۶۳
هوش مصنوعی: این شعر به وصف و ستایش یک معشوق می‌پردازد که در زیبایی و لطف خود بی‌نظیر است. شاعر معشوق را به عنوان سلطان زیبایی معرفی می‌کند و او را در دل عاشقان بی‌جان می‌داند. به نوعی، شاعر در این ابیات به انصاف و عظمت شخصیت معشوق اشاره می‌کند و بر اهمیت او در عالم عشق تأکید می‌ورزد.
در عالم حسن اینت سلطان که تویدر خطهٔ لطف شهره برهان که توی
هوش مصنوعی: در دنیای زیبایی، تو فرمانروایی هستی که در سرزمین محبت، به عنوان دلیل و نشانهای از مهربانی شناخته مینشوی.
در قالب عاشقان بی‌جان گشتهانصاف بدادیم زهی جان که توی
هوش مصنوعی: ما در عشق، خود را بی‌جان و تسلیم کردهایم و انصافاً شایسته تو هستیم. افسوس که تو چقدر عزیز و ارزشمند هستی.