رباعی شمارهٔ ۱۹۰۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از معشوق خود می‌گوید که چگونه با زیبایی و دلربایی‌هایش به او آسیب رسانده و دل او را تسخیر کرده است. او اشاره می‌کند که عشق معشوقش همچون جادوگری است که قلبش را در سمرقند، نماد عشق و زیبایی، اسیر کرده و نمی‌داند این احساسات عشق چه گناهی را در خود دارند.
عشقت صنما چه دلبریها کردیدر کشتن بنده ساحریها کردی
هوش مصنوعی: عشق تو، ای معشوق، چه کارهای دلربا و فریبندهای در کشتن من انجام دادی. تو همچون جادوگری عمل کردی و مرا اسیر خود ساختی.
بخشی همه عشقت به سمرقند دلمآگاه نی چه کافریها کردی
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که قسمت عمدهای از عشق تو به سمرقند است و دلم نمی‌داند چه کارهای بیدینی کردهای.