رباعی شمارهٔ ۱۹۰۹
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از غم های خود صحبت می‌کند و به نظر می‌رسد که احساس می‌کند دیگران هم غم‌هایی دارند. او به این فکر می‌کند که چرا دیگران غم دارند و نکند روزی دیگر در کنار او نباشند. در واقع، این شعر بیانگر نگرانی شاعر درباره وجود و احساسات دیگران و وابستگی‌های عاطفی اوست.
غمهای مرا همه بناغم داریواندر غم خود همچو بناغم داری
هوش مصنوعی: غمهای من را همه در دل داری و در غم خود مانند من، در دل نگه میداری.
گویی که تراام و چرا غم داریترسم که نباشی و چراغم داری
هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که تو را دارم، اما چرا نگران هستی؟ میترسم که نباشی، اما امیدی در دل دارم.