رباعی شمارهٔ ۱۹۴۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به گفتگو درباره‌ی عشق و زیبایی می‌پردازد. ابتدا به شنونده‌ای می‌گوید که از شور و شگفتی یار سخن بگوید، و پاسخ می‌شنود که یار چهره‌ای ترش دارد. شاعر سپس به او اشاره می‌کند که این نظر نادرست است و زیبایی یار را به چاشنی شیرینی تشبیه می‌کند، که به نوعی نشان‌دهنده‌ی کژی در قضاوت دربارهٔ زیبایی‌هاست.
گفتند که هست یار را شور وشریگفتم که دوم بار بگو خوش خبری
هوش مصنوعی: گفتند که دوست دلم را پر از شوق و شادی کرده است. گفتم که دوباره بگوید که خبرهای خوشی برایم آورده است.
گفتا ترش است روی خوبش قدریگفتم که زهی تهمت کژ بر شکری
هوش مصنوعی: او گفت که چهره زیبایش کمی زشت به نظر میرسد، من هم گفتم که این سخن، تهمتی نادرست بر یک چیز شیرین است.