رباعی شمارهٔ ۱۹۴۱
هوش مصنوعی: در این ابیات، گوینده به شخصی اشاره می‌کند که او را دیوانه و مجنون می‌داند. او ضمن بیان این نکته که آن شخص از او عقل می‌خواهد، به بی‌شرمی و ظاهر آهنین او نیز می‌پردازد و می‌گوید که همیشه مثل آینه‌ای از خودنمایی می‌کند. به طور کلی، این ابیات به انتقاد از دوگانگی در سخنان و رفتار انسان‌ها اشاره دارند.
گفتی که تو دیوانه و مجنون خوییدیوانه توی که عقل از من جویی
هوش مصنوعی: تو گفتی که من دیوانهام و عقل درستی ندارم، اما باید بگویی اگر من دیوانهام، تو هم که به دنبال عقل منی، چه چیزی هستی؟
گفتی که چه بی‌شرم و چه آهن روییآئینه کند همیشه آهن رویی
هوش مصنوعی: گفتی که چقدر بی‌شرم است، اما همان آهن که روی آئینه است، همیشه همانگونه باقی میماند و نشان نمیدهد.