تناجی
جلال الدین محمد مولوی

رباعی شمارهٔ ۱۹۴۴

کی پست شود آنکه بلندش تو کنیشادان بود آنجا که نژندش تو کنی
گردون سرافراشته صد بوسه زندهر روز بر آن پای که بندش تو کنی