رباعی شمارهٔ ۱۹۴۳
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به زیبایی و جذابیت خود اشاره می‌کند، که مانند باغ گل رز یا زعفرانی است که بر روی صورتش پاشیده شده است. او به وعده‌ای که به او داده شده اشاره می‌کند و می‌گوید که این وعده او را رها نمی‌کند، حتی اگر برای آن به رایگان جان خود را بدهد.
گوئی که مگر به باغ رز رشته‌امییا بر رخ خویش زعفران کشته‌امی
هوش مصنوعی: گویا یا در باغ گلهای رز سایهای افکندهام، یا بر روی صورت خود زعفران پراکندهام.
آن وعده که کرده‌ای رها می‌نکندور نی خود را به رایگان کشته‌امی
هوش مصنوعی: تو عهدی که بستهای را ترک نخواهی کرد، وگرنه من بیدلیل جان خود را از دست دادهام.