رباعی شمارهٔ ۱۹۴۶
هوش مصنوعی: در این بیت شاعر به زیبایی و شیرینی عشق و بوسه اشاره می‌کند. او می‌گوید زمانی که نوبت عشق و بوسه به ما می‌رسد، انگار بهایی برای آن نمی‌پردازیم. همچنین از معشوق می‌خواهد که خشتی از گناه او ببخشد و نشان می‌دهد که این گناه به عشق او مربوط است. در کل، شاعر به احساسات عمیق و عفو در عشق اشاره می‌کند.
لب بر لب هر بوسه ربائی بنهینوبت چو به ما رسد بهائی بنهی
هوش مصنوعی: هر وقت که بر لبهای تو بوسهای گذاشته میشود، نوبت ما هم که برسد، بها و ارزش خاصی پیدا می‌کند.
جرم همه را عفو کنی بی‌سببیوین جرم مرا تو دست و پائی بنهی
هوش مصنوعی: هر کس را بخواهی میبخشی بدون اینکه دلیلی داشته باشی، اما برای من به خاطر این گناه، دلیلی پیدا میکنی که مرا محدود کنی.