رباعی شمارهٔ ۱۹۵۴
هوش مصنوعی: این شعر درباره آزادی و خوشحالی مرغان است. مرغان از قفس رها شده و خوشحال به نظر می‌رسند. در عین حال، ناله آنها بویی از زندگی ابدی و بقای روح می‌دهد. شاعر از مرغی می‌پرسد که چرا اینقدر شاد است و از او می‌خواهد که بر این پرده (زندگی) ناله کند و خوشحالی‌اش را ابراز کند.
مرغان ز قفس قفس ز مرغان خالیتو مرغ کجائی که چنین خوشحالی
هوش مصنوعی: پرندگان از قفس رها شدهاند و قفس خالی از پرندگان است. تو کجایی ای پرنده که اینقدر خوشحالی؟
از نالهٔ تو بوی بقا می‌آیدمی‌نال بر این پرده که خوش می‌نالی
هوش مصنوعی: از صدای نالهٔ تو حس جاودانگی و تداوم به مشام میرسد. برای همین، با دلخوشی بر این پرده ناله کن که صدایت زیبا و دلانگیز است.