رباعی شمارهٔ ۱۹۶۸
هوش مصنوعی: در این بیت، گویا شاعر از میهمانی خیالی صحبت می‌کند که در چشمان او نمایان می‌شود. او وطنش را به خاطر زیبایی‌هایی که در آن دیده، توصیف می‌کند. سپس ساقی (نماد عشق یا زیبایی) در دل او سخن می‌گوید و به میهمان می‌گوید که چقدر از آب زندگی (یا عشق) می‌تواند بنوشد. شعر به احساسات عاشقانه و زیبایی‌های وطن اشاره دارد.
مهمان دو دیده شد خیالت گذریدر دیده وطن ساخت ز نیکو گهری
هوش مصنوعی: چشمهایت به مهمانی خیال تو آمده است و این خیال مانند دُرّ گرانبهایی در دیار و سرزمین من جا گرفته است.
ساقی خیال شد دو دیده میگفتمهمان منی به آب چندان که خوری
هوش مصنوعی: ای ساقی، چشمانت مانند خیال شده است و می‌گوید تو مهمان منی. به اندازهای که میخواهی آب بنوشی، بنوش!