رباعی شمارهٔ ۱۹۶۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به محبوبش اشاره می‌کند و از آمدن مه به سرای او صحبت می‌کند. او به عشق و غیرت خود اشاره می‌کند و با تعجب می‌پرسد که چه کسی می‌تواند در کنار محبوبش نشیند و شب‌ها را به تماشا بگذراند. در واقع، شاعر به زیبایی و جذابیت محبوبش و حسادت نسبت به آن اشاره دارد.
مه دوش به بالین تو آمد به سرایگفتم که ز غیرتش بکوبم سر و پای
هوش مصنوعی: ماه شب گذشته به کنار تو آمد و من به او گفتم که از حسادتش باید سر و پای مرا بکوبد.
مه کیست که او با تو نشیند یک جایشب گرد جهان دیده و انگشت نمای
هوش مصنوعی: کیست که بتواند در کنار تو شب را سپری کند و به تماشای جهان بپردازد و مورد توجه دیگران قرار گیرد؟