رباعی شمارهٔ ۱۹۶۶
هوش مصنوعی: این ابیات از یک حالت درونی و خودشناسی شاعر سخن می‌گویند. شاعر به «من» خود اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که اگر او به واقع وجود داشته باشد، می‌تواند به گونه‌ای عمیق و ریشه‌ای بر جهان تاثیر بگذارد. از طرفی، اگر آن «من» جدایی‌طلب باشد و دلش از او ببرود، او نیز می‌تواند خود را مانند درختی از زمین جدا کند. به طور کلی، این شعر به جستجوی هویت و تاثیر شخصیت بر جهان پرداخته است.
من من نیم و اگر دمی من منمیاین عالم را چو ذره بر هم زنمی
هوش مصنوعی: من خودم نیستم و اگر لحظهای خود را به یاد آورم، این جهان را مانند ذرهای برهم میزنم.
گر آن منمی که دل ز من برکنده استخود را چو درخت از زمین برکنمی
هوش مصنوعی: اگر آن کسی که باعث جدا شدن دل من از خودم شده، همانند درختی، خود را از زمین برکنم.