رباعی شمارهٔ ۱۹۸۲
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف لحظاتی شاعرانه و عاشقانه می‌پردازد که شاعر هنگام شب به یاد معشوقش می‌افتد. او خود را به نور ماه تشبیه می‌کند که بر زمین می‌تابد و عشقش را به عنوان چشمی مست و خواب‌آلود معرفی می‌کند. این احساسات نشان‌دهنده‌ی عمیق‌ترین ارتباط عاطفی شاعر با معشوقش است.
هرشب که به بنده هم‌نشین می‌افتیچون نورِ مهی که بر زمین می‌افتی
هوش مصنوعی: هر شب هنگامی که به من نزدیک میشوی، همچون نوری که از ماه بر زمین می‌تابد، درخشانی و روشنی ببخشید.
من بندهٔ چشمِ مستِ پُرخوابِ توامآن‌دم که چنان و این‌چنین می‌افتی
هوش مصنوعی: من غلام چشمان خواب‌آلود و مست تو هستم، زمانی که به این حالت و آن وضعیت دچار میشوی.