رباعی شمارهٔ ۱۹۹۴
هوش مصنوعی: شعر به توصیف یک شفتالو می‌پردازد که با رنگ و بوی خوشش، جهانی از عطر سیب و آبی ایجاد کرده است. این میوه به حدی زیباست که شب و روز را تحت تأثیر قرار می‌دهد و عشقش را به نمایش می‌گذارد، به شکلی که احساس کم‌آبی و تشنگی از زیبایی‌اش به وجود می‌آید.
یک شفتالو از آن لبِ عَنّابیپُر کرد جهان ز بویِ سیب و آبی
هوش مصنوعی: یک شفتالو از آن لبهای زیبا را پر کرد و جهان را پر از بوی سیب و آب کرد.
هم پردهٔ شب درید و هم پردهٔ روزاز عشقِ رخِ خویش زهی بی‌آبی
هوش مصنوعی: عشق به چهرهٔ محبوب، هم شب را در هم نوردید و هم روز را، که نشاندهندهٔ شدت احساس و شور و شوق است. این احساس آنقدر عمیق است که گویا بر تمام مرزهای زمان تأثیر می‌گذارد و به نوعی عدم حضور محبوب را به شدت حس کرده است.