رباعی شمارهٔ ۱۹۹۳
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به نگرانی‌ها و رنج‌های زندگی اشاره می‌کند. او از غم و سختی‌های ناشی از تأمین معیشت سخن می‌گوید و به نوعی نارضایتی از وضعیت فعلی خود را بیان می‌کند. در این مسیر، او به تکرار دردها و رنج‌های روحی و جسمی اشاره می‌کند و از این سوال می‌پرسم که این وضعیت تا کی ادامه خواهد داشت.
یک‌دم غمِ جان دار! غمِ نان تا کی؟وز پرورشِ این تنِ نادان تا کی؟
هوش مصنوعی: لحظهای غم و رنجِ زندگی را تحمل کن! اما غم و نگرانی نان و معیشت تا چه زمانی؟ و پرورش و مراقبت از این جسم نادان چه زمانی ادامه خواهد داشت؟
اندر رهِ طبل اشکم و نای و گلواین رنج ز نخ به ضربِ دندان تا کی؟
هوش مصنوعی: در مسیر غم و اشک من، صدای ساز و نوا وجود دارد. تا کجا باید این درد را با دندان و به سختی تحمل کنم؟