غزل شمارهٔ ۶۷۳
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ تأثیر عشق و احساسات عمیق بر عقل و زندگی انسان صحبت می‌کند. شاعر می‌گوید اگر کسی که با یک نگاه معشوق، عقل را به بند می‌آورد، اگر بر ما نخندد، پس چه کسی باید بخندد؟ او به تمسخر دنیا و شئونات آن اشاره می‌کند و معتقد است این کار درست و پسندیده‌ای است. همچنین شاعر به انسان توصیه می‌کند که مانند موج دریا باشَد و از بی‌حالی و سکون دوری کند، زیرا اگر دریا آرام باشد، گندیده خواهد شد. در انتها، او به پاکی و روشنی خورشید اشاره کرده و می‌گوید که وقتی انسان از خود پاک می‌شود، تنها غم و اندوه نمودار می‌شود. شاعر هشدار می‌دهد که از گفتن مزخرفات و شیرینی‌های بی‌محتوا خودداری کنیم، زیرا اگر خوشی و شیرینی واقعی وجود نداشته باشد، مانند قند بی‌مزه خواهد بود.
کسی کز غمزه‌ای صد عقل بنددگر او بر ما نخندد پس که خندد
هوش مصنوعی: اگر کسی با یک نگاه فریبندهاش، عقلها را در بند می‌آورد و اگر او بر ما نخرند، پس چه کسی میتواند بخندد؟
اگر تسخر کند بر چرخ و خورشیدبود انصاف و انصاف آن پسندد
هوش مصنوعی: اگر کسی بر گردونه زمان و خورشید بخندد، این انصاف نیست و انصاف چیزی است که مورد پسند همه قرار میگیرد.
دلا می‌جوش همچون موج دریاکه گر دریا بیارامد بگندد
هوش مصنوعی: ای دل، همچون موج دریا شاداب و پرحرکت باش، زیرا اگر دریا آرام بگیرد، دچار کثیفی می‌شود.
چو خورشیدی و از خود پاک گشتیز تو چنگ اجل جز غم نرندد
هوش مصنوعی: تو مانند خورشید هستی و از هر آلایشی رها شدهای، تنها چیزی که از تو باقی میماند، غم جدایی از زندگی است.
شکرشیرینی گفتن رها کنولیکن کان قندی چون نقندد
هوش مصنوعی: به جای اینکه مدح و دلداری بیفایده بگویی، به واقعیت و حقیقت نگاه کن؛ چون آن کسی که شیرینی را در کلامش دارد، به مانند قند شیرین است و لازم نیست او را به زبانی بپرورانی.