غزل شمارهٔ ۶۷۲
هوش مصنوعی: این ابیات به بیان احساسات عاشقانه و عشق به زیبایی‌ها و یاری‌دهندگان می‌پردازد. شاعر در تلاش است تا از دل‌تنگی خود برای محبوبش بگوید و ابراز کند که نمی‌خواهد کسی را ناراحت کند. او به مستی‌اش اشاره می‌کند و تأکید دارد که عشق و زیبایی را نمی‌توان با ترازویی سنجید، زیرا ارزش واقعی آن فراتر از اندازه‌گیری‌های مادی است. همچنین، به تضادها و محدودیت‌های عشق اشاره کرده و نشان می‌دهد که برخی چیزها با یکدیگر نمی‌سازند. در نهایت، شاعر به زیبایی شمس تبریز اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که او نیز از گنج‌های معنوی و واقعی فراتر از ظاهر است.
بگویم خفیه تا خواجه نرنجدکه آن دلبر همی در بر نگنجد
هوش مصنوعی: بگویم به طور پنهانی تا آن بزرگوار ناراحت نشود، زیرا آن محبوب نمیتواند در آغوش جای بگیرد.
ز مستی من ترازو را شکستمترازو کان گوهر را نسنجد
هوش مصنوعی: به خاطر شور و شوق و مستی خود، ترازویی را شکستم که نمیتواند ارزش آن گوهر را اندازهگیری کند.
بتان را جمله زو بدرید سربندکه ماده گرگ با یوسف نغنجد
هوش مصنوعی: همه بتها را با او دچار مشکل کن، زیرا که گرگ نمیتواند با یوسف همراه شود.
هم از جمله سیه روییست آن نیزکه پیش رومیی زنجی بزنجد
هوش مصنوعی: یکی از نشانههای بدشانسی این است که کسی در پیش کسی زیبا و خوشچهره احساس حقارت کند.
قراضه کیست پیش شمس تبریزکه گنج زر بیارد یا بگنجد
هوش مصنوعی: این بیت به ما میگوید که کسی که به شمس تبریز برسد و از حضور او بهرهمند شود، چه ارزشی میتواند داشته باشد؟ اشاره به این است که شمس تبریز دارای مقام و اهمیت بالایی است و هیچ چیز عادی و بیارزشی نمیتواند در کنار او قرار گیرد. هر چیزی که در کنار او باشد باید ارزشمند و گرانبها باشد.