غزل شمارهٔ ۶۷۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و دردهای عاشقانه است. شاعر از "سرنای" سخن می‌گوید که باید ناله کند تا بوی یار به مشام برسد. او خواهان نوای عاشقانه‌ای است که جمال معشوق را به نمایش بگذارد. شاعر از غم و بار سنگین دلش ناله می‌کند و می‌گوید که این ناله‌ها جانش را می‌آزماید. او از "نای" می‌خواهد تا حال عاشقان را بیان کند و به جانش یادآوری کند که عشق چقدر می‌تواند سخت و زیبا باشد. در نهایت، او تأکید می‌کند که حتی اگر ناله‌ها نیز به خاطر رنج و درد باشد، باید ادامه یابند.
دلم را ناله سرنای بایدکه از سرنای بوی یار آید
هوش مصنوعی: دلتنگیام باید با صدای سُرنا ابراز شود، زیرا از آن صدا بوی معشوق به مشام میرسد.
به جان خواهم نوای عاشقانهکز آن ناله جمال جان نماید
هوش مصنوعی: به دل میخواهم آهنگی عاشقانه بزنم که از آن، زیبایی روح نمایان شود.
همی‌نالم که از غم بار دارمعجب این جان نالان تا چه زاید
هوش مصنوعی: من از غم و اندوهی که بر دوش دارم شکایت میکنم. عجیب است که این روح ناتوان من تا چه حد تحمل می‌کند.
بگو ای نای حال عاشقان راکه آواز تو جان می‌آزماید
هوش مصنوعی: بگو ای نای، حال و وضعیت عاشقان را بیان کن؛ چرا که صدای تو جان و روح را به چالش میکشد و می‌آزماید.
ببین ای جان من کز بانگ طاسیمه بگرفته چون وا می‌گشاید
هوش مصنوعی: ببین ای عزیز من، چگونه صدای مهتاب تیره را میشکافد و نور را به دنیا میآورد.
بخوان بر سینه دل این عزیمتکه تا فریاد از پریان برآید
هوش مصنوعی: بخوان بر دل خود این اراده که تا صدای لطیف پریان به گوش برسد.
چو ناله مونس رنجور گرددگرش گویی خمش کن هم نشاید
هوش مصنوعی: وقتی که صدای دلشکستهی دوست رنجوری بلند میشود، حتی اگر به او بگویی ساکت باشد، باز هم نباید چنین چیزی را درخواست کنی.