غزل شمارهٔ ۷۱۳
هوش مصنوعی: این شعر به دعوت و فراخوانی برای نوشیدن شراب و جشن اشاره دارد. شاعر از ساقی می‌خواهد که می‌افزاید و مهمانان را تشویق می‌کند تا بیشتر بنوشند. او به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که عشق و زیبایی او تأثیر عمیقی بر عاشقان گذاشته است. در نهایت، شاعر به پرده‌هایی که در اثر عشق پاره شده‌اند، اشاره می‌کند و از تغییرات عمیق ناشی از عشق سخن می‌گوید.
ساقی زان می که می‌چریدندبفزای که یارکان رسیدند
هوش مصنوعی: ای ساقی، از آن می که خوشگوار است بیشتر بریز، چوندوستان و یاران ما به اینجا آمدهاند.
مهمان بفزود می بیفزازان خنب که اولیا چشیدند
هوش مصنوعی: مهمان را به حال خود نگذار و برایش بیشتر می بگر، زیرا اولیا نیز از این نعمت بهرهمند شده‌اند.
زان می که ز بوش جمله ابدالدر خلق پدید و ناپدیدند
هوش مصنوعی: از آن شرابی که بوی آن، همه عوض شدگان را در عالم آفرینش به ظهور و عدم میآورد.
ای ساقی خوب شکرللهکان روی نکوت را بدیدند
هوش مصنوعی: ای ساقی خوشچهره، شکر خدا که زیبایی چهرهات را دیدهاند.
ای آتش رخت سوز عشاقدر عشق تو رخت‌ها کشیدند
هوش مصنوعی: ای آتش عشق، که دلهای عاشقان را سوزاندهای، در عشق تو بسیاری از عشقورزان، زندگی و آرزوهای خود را فدای تو کردند.
ای پرده فروکشیده بنگرکز عشق چه پرده‌ها دریدند
هوش مصنوعی: ای پردهای که افتاده، نگاه کن که چقدر پرده‌ها از عشق پاره شده‌اند.