غزل شمارهٔ ۷۱۲
هوش مصنوعی: در این شعر به اهمیت خوشی و شکرگزاری اشاره شده است. شاعر می‌گوید که دانستن راز خوشی، انسان را به شادی می‌کشاند و باید شکرگزار نعمت‌ها بود. همچنین بیان می‌کند که حتی اگر تلخی‌هایی را تجربه کنیم، با لبخند و شکرگزاری می‌توانیم تلخی را از خود دور کنیم. شاعر توصیه می‌کند که شادی و تلخی‌ها را در دل نگه‌داریم و از رازهای خوشی با دیگران سخن نگوییم. در نهایت، رابطه وفاداری و شنیده شدن رازها را مورد تأکید قرار می‌دهد.
خوش باش که هر که راز داندداند که خوشی، خوشی کشاند
خوش باش و شاد باش، زیرا کسانی که دانا هستند میدانند که شادی، شادی را بهخود جذب می‌کند و خوشی بیشتر میآورد.
شیرین چو شکر تو باش شاکرشاکر هر دم شِکر ستاند
هوش مصنوعی: به شیرینی شکر باش و همیشه شکرگزار باش، زیرا هر لحظه شکرگزاری برایت نعمت میآورد.
شُکر از شِکرست آستین‌پرتا بر سر شاکران فشاند
شُکر آستینی پر از شِکر دارد تا بر سر سپاسگزاران بریزد.
تلخش چو بنوشی و بخندیدر ذات تو تلخیی نماند
هوش مصنوعی: اگر تلخی را بچشی و در عین حال بخندی، دیگر تلخیای در وجودت باقی نخواهد ماند.
گویی که چگونه‌ام؟ خوشم منگویم ترشم دلت بماند
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که احوال من چگونه است؛ گویی که اگر دربارهام بگویم، شاید تو ناراحت شوی و دلت برایم بسوزد.
گوید که نهان مکن ولیکندر گوشم گو که کس نداند
هوش مصنوعی: می‌گوید که چیزها را مخفی نکن، اما در گوش من بگو تا هیچکس خبر نداشته باشد.
در گوش تو حلقهٔ وفا نیستگوش تو به گوش‌ها رساند
هوش مصنوعی: در گوش تو نشانهای از وفا نیست و این بیوفایی به گوش دیگران نیز منتقل میشود.