غزل شمارهٔ ۷۱۶
هوش مصنوعی: این شعر به پیامی در مورد تأخیر در رسیدن به مقصود و اهمیت عزم و اراده اشاره دارد. شاعر به آزاده دعوت می‌کند تا به خاطر تأخیر خود، از تلاش و کوشش دست نکشد و بر قدرت و اراده‌اش تأکید می‌کند. او همچنین به این نکته می‌پردازد که امید و دعا می‌تواند به موفقیت و دست‌یابی به اهداف کمک کند و در نهایت بر اهمیت توکل به خدا و سجده بر او تأکید می‌کند.
دیر آمده‌ای سفر مکن زودای مایه هر مراد و هر سود
هوش مصنوعی: هرگاه دیر به جایی میرسید، زودتر حرکت نکنید. چون شما، منبع هر آرزو و منفعت هستید.
ای ز آتش عزم رفتن تواز بینی‌ها برآمده دود
هوش مصنوعی: ای کسی که با عزم و ارادهی ترک کردن، فضای دلمان را پر از دود غم کردهای.
هر عود تلف شود ز آتشدر آتش توست عید هر عود
هوش مصنوعی: هر چقدر که عود (خوشبوکننده) بسوزد و از بین برود، در واقع همه آنها در آتش تو وجود دارد. عید واقعی هر عودی در آتش توست.
اومید تو هر دمی بگویددستت گیرم به فضل خود زود
هوش مصنوعی: هر لحظه امید تو به من میگوید که دستت را به من بسپار و به لطف خودت سریعاً کمکم کن.
اما تو مگو که جهد و کوششسودم نکند که بودنی بود
هوش مصنوعی: ولی تو نگو که تلاش و کوشش من بیفایده است، زیرا که هر چیزی، هستی دارد.
معزول مکن تو قدرتم رامن بسته نیم چو تار در پود
هوش مصنوعی: مرا از نعمت و قدرتی که دارم محروم نکن، زیرا من مانند تار و پود به هم پیوستهام و به این قدرت وابستهام.
هر لحظه بکاهمت چو خواهموز فضل توانمت بیفزود
هوش مصنوعی: هر زمانی که بخواهم برایت میگریم و از نعمت و فضل تو به من افزوده میشود.
بربند دهان ز گفت و سر نهدر سجده دوست کوست مسجود
هوش مصنوعی: سکوت کن و زبانت را از سخن بازدار، زیرا که سر خود را در برابر دوست به خاک میسایم که او سزاوار پرستش است.