غزل شمارهٔ ۷۲۳
هوش مصنوعی: این شعر به حال و هوای عشق و شوق می‌پردازد. ساقی یعنی نوشنده بلافاصله به پا می‌خیزد چون محبوب (ماه) آمده و زمان کوتاه است. عاشقانی که با دل‌تنگی و اشتیاق به سراغ عشق می‌روند، ناگهان متوجه می‌شوند که عشق به طور غیر منتظره‌ای به سراغشان آمده است. عشق به آن‌ها فرصت‌های خاص می‌دهد و اگر کسی از این فرصت فرار کند، مانند کاه در خرمن است. در این میان، در تبریز خبر از شوق و احساسات وجود دارد، مخصوصاً برای کسانی که از دوری و جدایی به طرف معشوق می‌آیند.
ساقی برخیز کان مه آمدبشتاب که سخت بی‌گه آمد
هوش مصنوعی: ای ساقی، برخیز و آمادهباش، زیرا آن ماه زیبا و دلنشین فرارسیده است و نباید که درنگ کنیم، چرا که زمان به سرعت میگذرد.
ترکانه بتاز وقت تنگستکان ترک ختا به خرگه آمد
هوش مصنوعی: ترکها در زمانی که مشکلات و تنگناها به اوج خود رسیده، به شدت و با سرعت در حال حرکت هستند، زیرا جوانان و اهل قدرت به خانههای خود آمدهاند.
در وهم نبود این سعادتاقبال نگر که ناگه آمد
هوش مصنوعی: این خوشبختی هرگز در تصور نمیگنجید، اما ناگهان به وقوع پیوست.
عاشق چو پیاله پر ز خون بودچون ساغر می به قهقه آمد
هوش مصنوعی: عاشق وقتی که دلش پر از درد و اندوه باشد، مانند جامی پر از خون به شدت به وجد میآید و شاداب میشود.
با چون تو مه آنک وقت دریافتتعجیل نکرد ابله آمد
هوش مصنوعی: افراد نادانی که نمیدانند، در زمانهای مناسب و با دیدن شرایط، عجله نمیکنند و به درستی عمل نمیکنند.
از خرمن عشق هر کی بگریختکاه است به خرمن‌ِ که آمد
هوش مصنوعی: هر کس از محبت و عشق دوری کند و از آن فرار کند، در حقیقت به چیزی بیارزش و کم اهمیت مانند کاه سقوط میکند. در اینجا به این نکته اشاره شده است که عشق و محبت ارزشی بیشتر از هر چیز دیگری دارد.
بی گه شد و هر کی اوست مقبلبگریخت ز خود به درگه آمد
هوش مصنوعی: در زمانهای مختلف، هر کسی که به او نزدیک میشود، از خود فاصله میگیرد و به درگاه او میآید.
اندر تبریز های و هویی‌ستآن را که ز هجر با ره آمد
هوش مصنوعی: در تبریز شلوغ و پر سر و صدایی است، کسی که از دوری و جدایی به اینجا آمده است.