غزل شمارهٔ ۷۵۹ - مولانا

دل من رای تو دارد سر سودای تو داردرخ فرسوده زردم غم صفرای تو دارد

سر من مست جمالت دل من دام خیالتگهر دیده نثار کف دریای تو دارد

ز تو هر هدیه که بردم به خیال تو سپردمکه خیال شکرینت فر و سیمای تو دارد

غلطم گرچه خیالت به خیالات نماندهمه خوبی و ملاحت ز عطاهای تو دارد

گل صدبرگ به پیش تو فروریخت ز خجلتکه گمان برد که او هم رخ رعنای تو دارد

سر خود پیش فکنده چو گنه کار تو عرعرکه خطا کرد و گمان برد که بالای تو دارد

جگر و جان عزیزان چو رخ زهره فروزانهمه چون ماه گدازان که تمنای تو دارد

دل من تابه حلوا ز بر آتش سودااگر از شعله بسوزد نه که حلوای تو دارد

هله چون دوست بُدَستی همه جا جای نشستیخنک آن بی‌خبری کو خبر از جای تو دارد

اگرم در نگشایی ز ره بام درآیمکه زهی جان لطیفی که تماشای تو دارد

به دو صد بام برآیم به دو صد دام درآیمچه کنم آهوی جانم سر صحرای تو دارد

خمش ای عاشق مجنون بمگو شعر و بخور خونکه جهان ذره به ذره غم غوغای تو دارد

سوی تبریز شو ای دل بر شمس الحق مفضلچو خیالش به تو آید که تقاضای تو دارد