غزل شمارهٔ ۷۶۰
هوش مصنوعی: این متن شعری است که در آن به حالتی از عشق و تسلیم اشاره شده است. شاعر از خنک بودن حال کسی سخن می‌گوید که به عشق و جنون رسیده و در نتیجه تمامی دردها و رنج‌ها را فراموش کرده است. او عشق را همچون نوری که دل را روشن می‌کند توصیف می‌کند. این حال در زندگی او همه حاجات را برآورده کرده و او را از مادیات و مشغله‌های دنیوی آزاد کرده است. در نهایت، به قدرت و رحمت الهی اشاره می‌شود که همه گناهان را به طاعات تبدیل کرده و سفر زندگی را آسان می‌کند.
خنک آن کس که چو ما شد، همه تسلیم و رضا شدگرو عشق و جنون شد، گُهر‌ِ بحر صفا شد
هوش مصنوعی: خوشا به حال کسی که مانند ما تسلیم و راضی شده است. او به عشق و دیوانگی روی آورده و به مانند جواهر در دریاچهای از صفا و پاکی درآمده است.
مه و خورشید نظر شد که از او خاک چو زر شدبه کرم بحر گهر شد، به روش باد صبا شد
هوش مصنوعی: ماه و خورشید به هم نگاه کردند و از آنِ نگاهِ آنها، خاک به مانند طلا شد. به مدد رحمت، دریا پُر از گوهر گردید و به لطافت باد صبا تبدیل شد.
چو شه عشق کشیدش، ز همه خلق بریدشنظر عشق گزیدش، همه حاجات روا شد
هوش مصنوعی: وقتی عشق او را به سوی خود جذب کرد، از تمام مردم فاصله گرفت. با دیدن عشق، همه خواستههایش برآورده شد.
به سفر چون مه گردون به شب چارده پر شدبه نظرهای الهی به یکی لحظه کجا شد؟
هوش مصنوعی: در سفر، مانند ماه گردون در شب چهاردهم، در یک لحظه و از دیدگاه الهی، چه چیزی ناپدید شد؟
دل تو کرد چرایی به برون ز آخُر قالبوگر آن نیست به هر شب، به چراگاه چرا شد؟
هوش مصنوعی: دل تو که چرا به بیرون از دنیای مادی رفته، اگر این حال را نداشت، چرا هر شب به چراگاه میآید؟
خنک آن گه که کند حق گنهت طاعت مطلقخنک آن دم که جنایات عنایات خدا شد
هوش مصنوعی: سخن از لحظهای است که خداوند گناهان انسان را به طاعت و عبادت بدل کند. در این زمان خوشحالی و شادمانی خاصی وجود دارد، زیرا در حقیقت، خطاها به رحمت و لطف الهی تبدیل میشوند و این تحولی عظیم در زندگی فرد به حساب میآید.
سفر‌ِ مشکل و دورش بشد و ماند حضورشز درون قوّت نورش مدد نور سما شد
هوش مصنوعی: سفر سخت و طولانی او به پایان رسید و حالا او در اینجا حضوری دارد که از درون به نورش کمک می‌کند و نور آسمان را به ارمغان میآورد.