غزل شمارهٔ ۷۹۱

هوش مصنوعی: این شعر درباره کبوترچی است که به سمت آسمان پرواز می‌کند و ندایی از عالم غیب دریافت می‌کند. این ندا از او می‌خواهد که به سوی مراد حقیقی بیفتد، چرا که زندگی در قفس دنیاست و بی‌پر می‌باشد. شاعر به مفهوم رها شدن از قید و بندهای دنیوی اشاره می‌کند و از رحمت و دعوت الهی صحبت می‌کند که می‌تواند نجات‌دهنده باشد. او تأکید می‌کند که هر چیزی که به سمت بالا برود، نو می‌شود و از قدیم به جدید تبدیل می‌گردد. در نهایت، شاعر به سفر روحی و توجه به عالم غیب دعوت می‌کند و به اهمیت نوشیدن جام وجود می‌پردازد که می‌تواند پاک‌کننده و نجات‌دهنده باشد.