غزل شمارهٔ ۷۹۷ - مولانا

ز اول روز که مخموری مستان باشدشیخ را ساغر جان در کف دستان باشد

پیش او ذره صفت هر سحری رقص کنیماین چنین عادت خورشیدپرستان باشد

تا ابد این رخ خورشید سحر در سحرستتا دل سنگ از او لعل بدخشان باشد

ای صلاح دل و دین تو ز برون جهتیتا چنین شش جهت از نور تو رخشان باشد

بنده عشق تو در عشق کجا سرد شودچون صلاح دل و دین آتش سوزان باشد

تو رضای دل او جو اگرت دل بایددل او چون طلبد آنک گران جان باشد

ای بس ایمان که شود کفر چو با او نبودای بسی کفر که از دولتش ایمان باشد

گلخنی را چو ببینی به دل و روی سیاههر چه از کان گهر گوید بهتان باشد

شمس تبریز تو سلطان همه خوبانیهم جمال تو مگر یوسف کنعان باشد