غزل شمارهٔ ۸۲۵
هوش مصنوعی: این متن بیانگر دعوت به امید و عزم است. شاعر از شنیدن نوید رسالت‌ها خبر می‌دهد و به بوی خوشی اشاره می‌کند که از عالم غیب به مشام می‌رسد. او تأکید می‌کند که هر چه غفلت و پنهانی در زندگی ما وجود دارد، با بوی آن نورانی و سپید می‌شود. انسان‌ها از عالم بالا به زمین آمده‌اند و حالا باید دوباره به سمت آسمان برگردند. شاعر مطرح می‌کند که باید از الفاظ و حرف‌ها فراتر برویم و به معنی عمیق‌تر آن‌ها بپردازیم. مانند طفل بی‌دندان که ناتوان از خوردن نان است، اگر انسان از معنا غافل بماند، به چیزهای واقعی دست نخواهد یافت.
برنشین ای عزم و منشین ای امیدکز رسولانش پیاپی شد نوید
هوش مصنوعی: به کناری بنشین ای اراده و امید، زیرا که پیوسته از طرف پیامبرانش بشارتها و خبرهای خوش می‌رسد.
دود و بویی می‌رسد از عرش غیبای نهانان سوی بوی آن پرید
هوش مصنوعی: از آسمانهای پنهان بویی به مشام می‌رسد، ای کسانی که در خفا هستید، به سوی آن بوی خوش پرواز کنید.
هر چه غفلت کور و پنهان می‌کنددود بویش می‌کند آن را سپید
هوش مصنوعی: هر چیزی که در غفلت و پنهانکاری وجود دارد، در نهایت دود آن به چشم میآید و حقیقتش آشکار می‌شود.
ما ز گردون سوی مادون آمدیمباز ما را سوی گردون برکشید
هوش مصنوعی: ما از آسمان به زمین آمدهایم و حالا دوباره ما را به سوی آسمان میبرند.
همچو مریم سوی خرمابن رویمزانک خرمایی ندارد شاخ بید
هوش مصنوعی: مانند مریم، به سوی نخلستان میرویم، زیرا درخت بید میوه خرما ندارد.
بس کن و از حرف در معنی گریزچند معنی را ز حرفی می‌مزید
هوش مصنوعی: چند معانی را از کلمات بکشید و از توضیح و تفصیل اضافی پرهیز کنید.
این مزیدن طفل بی‌دندان کندگر شما مردید نان را خود گزید
هوش مصنوعی: این کودک بی‌دندان نمیتواند نان را بجود، اما اگر شما بمیرید، خودش میتواند نان را انتخاب کند.