غزل شمارهٔ ۹۳۲ - مولانا

مها به دل نظری کن که دل تو را داردکه روز و شب به مراعاتت اقتضا دارد

ز شادی و ز فرح در جهان نمی‌گنجدکه چون تو یار دلارام خوش لقا دارد

همی‌رسد به گریبان آسمان دستشکه او چو سایه ز ماه تو مقتدا دارد

به آفتاب تو آن را که پشت گرم شودچرا دلیر نباشد حذر چرا دارد

چرا به پنجه کمرگاه کوه را نکشدکسی که ز اطلس عشق خوشت قبا دارد

تو خود جفا نکنی ور کنی جفا بر دلبکن بکن که به کردار تو رضا دارد

چرا نباشد راضی بدان جفای لطیفکه او طراوت آب و دم صبا دارد

در آتش غم تو همچو عود عطاریستدل شریف که او داغ انبیا دارد

خمش خمش که سخن آفرین معنی بخشبرون گفت سخن‌های جان فزا دارد