غزل شمارهٔ ۹۴۴ - مولانا

به باغ بلبل از این پس نوای ما گویدحدیث عشق شکرریز جان فزا گوید

اگر ز رنگ رخ یار ما خبر داردز لاله زار و ز نسرین و گل چرا گوید

ز راه غیرت گوید که تا بپوشاندرها کند سر چشمه حدیث پا گوید

که پاره پاره به تدریج ذره که گرددفنا شود که اگر تند و بر ولا گوید

کهی که ذره بود پیش او دو صد که قافدوان دوان شود آن دم که او بیا گوید

چو گوش کوه شنید آن بیای فرخ اوبه سر بیاید و لبیک را دو تا گوید

به حق گلشن اقبال کاندر او مستیچو گل خموش که تا بلبلت ثنا گوید