غزل شمارهٔ ۹۴۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی نماز شام است که به‌عنوان نشانه‌ای از غروب خورشید و آغاز راهی جدید به سوی عالم غیب معرفی شده است. با شروع نماز، روح‌ها تحت نظارت فرشتگان قرار می‌گیرند و این مانند هدایت یک گله توسط چوپان است. در این حال، روح به مکانی روحانی و زیبا منتقل می‌شود و جهانی تازه و حیرت‌انگیز را می‌بیند. در اینجا، جان انسان گویی همواره در آن مکان اقامت دارد و از دنیای مادی و دغدغه‌های آن رهایش می‌دهد، به‌گونه‌ای که از بار و رنج‌های زندگی دنیوی آزاد می‌شود و آرامش پیدا می‌کند.
نماز شام چو خورشید در غروب آیدببندد این ره حس راه غیب بگشاید
هوش مصنوعی: نماز مغرب به مانند خورشید در حال غروب است که راهی را میبندد و به دنبال آن، راهی برای دسترسی به عالم غیب و معنویت باز می‌شود.
به پیش درکند ارواح را فرشته خواببه شیوه گله بانی که گله را پاید
هوش مصنوعی: فرشتگان به آرامی و به طرز حسابشده، روح‌ها را مراقبت میکنند و مثل یک چوپان که از گلهاش محافظت می‌کند، از آنان نیز محافظت مینمایند.
به لامکان به سوی مرغزار روحانیچه شهرها و چه روضاتشان که بنماید
هوش مصنوعی: به دنیای غیرمادی و به سمت باغ روحانی، چه مکانها و چه باغهای زیبایی را میتوان مشاهده کرد.
هزار صورت و شخص عجب ببیند روحچو خواب نقش جهان را از او فروساید
هوش مصنوعی: روح در خواب هزاران شکل و تصویر عجیب را می‌بیند، مانند اینکه جهان را از او دور کردهاند.
هماره گویی جان خود مقیم آن جا بودنه یاد این کند و نی ملالش افزاید
هوش مصنوعی: همیشه به او میگوید که جانش در آنجا منزل دارد و نه به یاد اینجا میافتد و نه غمی به دلش مینشیند.
ز بار و رخت که این جا بر آن همی‌لرزیددلش چنان برهد که غمیش نگزاید
هوش مصنوعی: از وزن و باری که بر دوش اوست، دلش به شدت میلرزد و این لرزش به اندازهای است که غم و اندوهی از آن نخواهد ماند.