غزل شمارهٔ ۹۵۰
هوش مصنوعی: این شعر به مفهوم عدم و وجود می‌پردازد و به نقش عدم در به وجود آوردن جهان اشاره می‌کند. شاعر از عشق و تأثیر آن بر عدم سخن می‌گوید و به ارتباط میان وجود و عدم می‌پردازد. او همچنین به مفاهیم رهایی از ترس و امید می‌پردازد و به ما یادآوری می‌کند که وجود انسان در برابر عدم بسیار کم‌مقدار است. در نهایت، شاعر به جستجوی حقیقت هستی و عدم دعوت می‌کند و خواهان درک عمیق‌تری از این مفاهیم است.
سپاس آن عدمی را که هستِ ما بربودز عشقِ آن عدم آمد جهانِ جان به وجود
هوش مصنوعی: باید از آن عدمی که وجود ما را از عشقش به وجود آورد، تشکر کنیم. به سبب آن عشق، جهان و جان ما به وجود آمده است.
به هر کجا عدم آید وجود کم گرددزهی عدم که چو آمد از او وجود فزود
هوش مصنوعی: هر جا که عدم (یعنی نبود) حاکم شود، وجود (یعنی هستی) کاهش مییابد. چه خوب است این نبود، زیرا وقتی که این عدم میآید، وجود افزایش مییابد.
به سال‌ها بربودم من از عدم هستیعدم به یک نظر آن جمله را ز من بربود
هوش مصنوعی: سال‌ها در نبود و عدم گذراندم، اما با یک نگاه، تمام آن وجود را از من گرفت.
رهد ز خویش و ز پیش و ز جان مرگ اندیشرهد ز خوف و رجا و رهد ز باد و ز بود
هوش مصنوعی: از خود و از گذشته و از جان، به فکر مرگ باش. از ترس و امید رها شو و از تغییرات و موجودیتها آزاد باش.
کُهِ وجود چو کاهست پیش بادِ عدمکدام کوه که او را عدم چو کَه نربود
هوش مصنوعی: وجود انسان مانند کاهی است که در برابر وزش باد عدم قرار دارد. کدام کوه میتواند در مقابل این باد قرار بگیرد و از بین نرود؟
وجود چیست و عدم چیست کاه و که چه بودشه ای عبارت از در برون ز بام فرود
هوش مصنوعی: وجود و عدم چه هستند؟ کاه و چه کسی است؟ ای پادشاه، این تنها عبارتی است که از بیرون بام به درون آورده شده است.