غزل شمارهٔ ۹۹۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر بیان می‌کند که عشق به محبوب، جان او را گرفته و او را از خویشتن خود بی‌خبر کرده است. عشق را به نوعی قدیم و جاودانه می‌داند که فراتر از وجود انسان است. همچنین، عشق را به سنگ مغناطیسی تشبیه می‌کند که جان را به سمت خود می‌کشد و در این فرایند، انسان خود را گم می‌کند. پس از مدتی، جان دوباره به خویشتن بازمی‌گردد و در دام عشق گرفتار می‌شود. در نهایت، شاعر می‌گوید که عشق حقیقتی است که هیچ‌کس به نهایت آن نمی‌رسد.
عشق جانان مرا ز جان ببریدجان به عشق اندرون ز خود برهید
هوش مصنوعی: عشق محبوبم، جانم را از خودم جدا کرد و به خاطر عشق، وجودم را از خودم رها کرد.
زانک جان محدثست و عشق قدیمهرگز این در وجود آن نرسید
هوش مصنوعی: زیرا جان تازه و نو است و عشق قدیمی هرگز به وجود او راه پیدا نکرده است.
عشق جانان چو سنگ مغناطیسجان ما را به قرب خویش کشید
هوش مصنوعی: عشق محبوب همانند سنگ مغناطیس، جان ما را به سوی خود جذب کرد.
باز جان را ز خویشتن گم کردجان چو گم شد وجود خویش بدید
هوش مصنوعی: پس از آنکه جان از خود بی‌خبر شد، وجود خویش را بهگونهای دیگر مشاهده کرد.
بعد از آن باز با خود آمد جاندام عشق آمد و در او پیچید
هوش مصنوعی: پس از آن دوباره به خود آمد و روحش در دام عشق گرفتار شد و به دور آن پیچید.
شربتی دادش از حقیقت عشقجمله اخلاص‌ها از او برمید
هوش مصنوعی: او شربتی از حقیقت عشق به او داد و تمام اخلاص‌ها را از وجود او برداشت.
این نشان بدایت عشق استهیچ کس در نهایتش نرسید
هوش مصنوعی: این نشاندهنده آغاز عشق است و هیچ‌کس نتوانسته به نهایت آن دست یابد.