غزل شمارهٔ ۹۹۹
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف نیرویی روحانی و الهی می‌پردازد که به سوی دل و جان انسان‌ها می‌آید. شاعر بیان می‌کند که این لشکر، هم در ظاهر و هم در باطن حضور دارند و به دنبال پیوند با معشوق و حقیقتی والاتر هستند. با توصیف عروسان روح و حرکت شادمانه آنها، اشاره به جاذبه‌های معنوی و فراوانی حقایق پنهان می‌کند. در نهایت، به این نکته اشاره می‌شود که نشانه‌ها و حقیقت‌ها در این جریان تغییر می‌کنند و هر آنچه را که در گذشته پنهان بود، اکنون نمایان شده است.
از سوی دل لشکر جان آمدندلشکر پیدا و نهان آمدند
هوش مصنوعی: جمعی از نیروهای جان و روح از طرف دل به سوی انسان آمدهاند، این نیروها هم در عالم محسوس و هم در عالم نامحسوس حضور دارند.
جامه صبر من از آن چاک شدکز ره جان جامه دران آمدند
هوش مصنوعی: لباس صبر من پاره شد، چون از طریق جان به درون آمدند.
چادر افکنده عروسان روحدر طلب شاه جهان آمدند
هوش مصنوعی: عروسان روح به عشق و آرزو در جستجوی پادشاه جهان به تمنا نشستهاند و با چادری از زیبایی و ناز به نمایش آمدهاند.
بر مثل سیل خوش از لامکانرقص کنان سوی مکان آمدند
هوش مصنوعی: مُثل سیل، با شادی و سروری از جایی که هیچ مکانی ندارد، در حال رقص و شادمانی به سوی مکانها آمدند.
صورت دل صورت‌ها را شکستپردگیان ملک ستان آمدند
هوش مصنوعی: دل زیباییها را تحت تأثیر قرار داد و پردهنشینان ملک، وارد شدند.
هر چه عیان بود نهان آمدندهر چه نهان بود عیان آمدند
هوش مصنوعی: هر چیزی که روشن و آشکار بود، پنهان شد و آنچه پنهان بود، آشکار گردید.
هر چه نشان داشت نشانش نماندهر چه نشان نیست نشان آمدند
هوش مصنوعی: هر چیزی که مشخصه و نشانه خاصی داشت، دیگر نشانهای از آن نمانده است و برعکس، چیزهایی که هیچ نشانهای ندارند، به نشانههای جدیدی تبدیل شدهاند.