غزل شمارهٔ ۹۹۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف احساسات عاطفی و عشق می‌پردازد. او از آتش عشق یاد می‌کند که دلش را در بر گرفته و به دنبال دوستی و صمیمیت با یار می‌باشد. شاعر عشق را شوری توصیف می‌کند که با کلمات یار برانگیخته می‌شود و شیرینی آن را احساس می‌کند. همچنین، به زشتی دغل و مکر اشاره می‌کند که دل ساده‌اش را فریب داده است. او در نهایت از زیبایی‌های عشق و کشش همه‌جانبه آن سخن می‌گوید و به عدم توانایی عقل در برابر این احساسات اشاره می‌کند.
آتش عشق تو قلاووز شددوش دلم سوی دل افروز شد
هوش مصنوعی: دیروز آتش عشق تو در دل من شعلهور شد و حالا دلم به سمت کسی که دل را روشن می‌کند، متمایل شده است.
چون به سخن داشت مرا دوش یارچون به دم گرم جگرسوز شد
هوش مصنوعی: دیشب زمانی که یار شروع به صحبت کرد، صدایش آنقدر دلنشین و گرم بود که دل مرا سوزاند.
من چه زنم با دم و با مکر اوکو به دغل بر همه پیروز شد
هوش مصنوعی: من چه person ای هستم که با هوش و ریاکاری او که با فریبکاری بر همه پیروز شده است، میتوانم مقابله کنم؟
این دل من ساده و بی‌مکر بوددید دغل‌هاش بدآموز شد
هوش مصنوعی: دل من پاک و بیغلغش بود، اما دیدن نیرنگها و فریبها، آن را دچار بدآموزی کرد.
هر چه به عالم خوشی شهوتستهمچو پنیر آفت هر یوز شد
هوش مصنوعی: هر چیزی که در دنیای لذت و خوشی وجود دارد، مانند پنیر است که برای یوز، بلای جان او می‌شود.
آه که شب جمله در این وعده رفتبوسه دهم بوسه دهم روز شد
هوش مصنوعی: ای کاش در این شب طولانی، وعدهای که داده بودم را به یاد داشته باشم و بوسهای بدهم، اما اکنون روز شده است و فرصت از دست رفته.
یار برهنه به قبا میل کردعقل دگربار کمردوز شد
هوش مصنوعی: دوست عریان با لباس قبا به سمت من آمد و من دوباره با عقل خود کمربند بستم.