غزل شمارهٔ ۱۰۵۲
هوش مصنوعی: این شعر به ستایش ویژگی‌های روحانی پیامبر اسلام، حضرت محمد (ص) می‌پردازد. شاعر از زیبایی‌های روحانی و ظاهری او سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که باید از حجاب نفس و دنیایی فاصله گرفت تا به این زیبایی‌ها دست یافت. در این اشعار، روح لطیف پیامبر به‌عنوان نماینده‌ای از خداوند معرفی می‌شود و مشاهده او باعث گشوده شدن درهای معرفت الهی می‌گردد. در نهایت، با فنا شدن صورت پیامبر، جهان به ذکر "الله اکبر" برمی‌خیزد.
نوریست میان شعر احمراز دیده و وهم و روح برتر
هوش مصنوعی: نوری وجود دارد در اشعار که از چشم، خیال و روح فراتر است.
خواهی خود را بدو بدوزیبرخیز و حجاب نفس بردر
هوش مصنوعی: اگر میخواهی خود را به عشق و دوستی متصل کنی، باید از موانع داخلی خود دست برداری و به سوی آن عشق پیش بروی.
آن روح لطیف صورتی شدبا ابرو و چشم و رنگ اسمر
هوش مصنوعی: آن روح نازک و ملایم به شکل انسانی درآمد که دارای ابرو، چشم و رنگی زیباست.
بنمود خدای بی چگونهبر صورت مصطفی پیمبر
هوش مصنوعی: خداوند خود را به وسیلهی چهرهی پیامبر، حضرت مصطفی (ص)، به نمایش گذاشت.
آن صورت او فنای صورتوان نرگس او چو روز محشر
هوش مصنوعی: ظاهر او زوالپذیر است و نرگس چشمش مانند روز قیامت میدرخشد و بینظیر است.
هر گه که به خلق بنگریدیگشتی ز خدا گشاده صد در
هوش مصنوعی: هر بار که به انسانها نگاه کنی، درهای زیادی از رحمت و لطف خدا به رویت باز می‌شود.
چون صورت مصطفی فنا شدعالم بگرفت الله اکبر
هوش مصنوعی: زمانی که چهره پیامبر (ص) ناپدید شد، جهان به یکباره تحت تاثیر قرار گرفت و همه جا صدای الله اکبر بلند شد.