غزل شمارهٔ ۱۰۷۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به عواقب پرخوری و خواب آلودگی پس از آن می‌پردازد. او با اشاره به اینکه معده‌اش را با غذاهای مختلف پر کرده، به خواب رفتن و بی‌خبری اشاره می‌کند. پس از پرخوری، انسان به خواب غفلت و یا افکار ناخواسته دچار می‌شود. شاعر توصیه می‌کند که برای به دست آوردن سوز روحی، باید مقدار غذا را کاهش دهد و به جای شکم‌پر کنی به خدا دعا کند تا از روزی پاک بهره‌مند شود. او همچنین به این نکته توجه می‌کند که در زمان روزه‌داری، دل از درد و ناله پر می‌شود و بعد از خوردن احساس سنگینی و ناآرامی به انسان دست می‌دهد.
معده را پر کرده‌ای دوش از خمیر و از فطیرخواب آمد چشم پر شد کآنچ می‌جُستی بگیر
فطیر: نانی که در خمیرش مایه نزده باشند و نرسیده باشد.
بعد پرخوردن چه آید؟ خواب غفلت یا حدثیار بادنجان چه باشد؟ سرکه باشد یا که سیر
هوش مصنوعی: بعد از پرخوری چه می‌شود؟ آیا خواب غفلت میرسد یا پیامد آن این است که یار بادنجان به چه صورت خواهد بود؟ آیا مانند سرکه میباشد یا شبیه سیر؟
سوز اگر از روح خواهی، خواجه کم کن لقمه راگوز اگر مفتوح خواهی، کاسه را در پیش گیر
هوش مصنوعی: اگر میخواهی روحی پرشور و سوزناک داشته باشی، باید کمکم از خوردن لقمههای بزرگ بپرهیزی. و اگر میخواهی به چیزهای با ارزش و خوب دسترسی پیدا کنی، باید آمادگی و پذیرش داشته باشی و ظرف خود را برای دریافت آماده کنی.
ای خدا جان را پذیرا کن ز رزق پاک خویشتا نماند چون سگان مردار هر لقمه پذیر
هوش مصنوعی: ای خدا، جانم را با روزی پاک و حلال پرورش ده تا مانند سگان به لقمههای مردار نیازمند نشوم.
وقت روزه از میان دل برآید ناله زاربعد خوردن از ره زیرین گشاید پرده زیر
«از ره زیرین گشاید پرده زیر» یعنی باد رها می‌کند با صدای نازک