غزل شمارهٔ ۱۰۹۸
هوش مصنوعی: این متن شعری از یک شاعر است که در آن به موضوعات عشق، وجود و خودشناسی می‌پردازد. شاعر با زبان زیبا و نمادین از احساسات درونی خود صحبت می‌کند و بیان می‌کند که او بدون دل و جان به سراغ معشوق آمده است. او به معشوق می‌گوید که در وجود او، حقیقت و رازهای پنهان وجود دارد. همچنین، شاعر دعوت می‌کند که معشوق به عمق وجودش بنگرد و ببیند که کفر او در واقع آینه ایمان معشوق است. در نهایت، احساس شور و شوقی که در دل دارد را به تصویر می‌کشد و از خاموشی خود ناله می‌زند.
آمدم من بی‌دل و جان ای پسررنگ من بین نقش برخوان ای پسر
هوش مصنوعی: من بدون دل و جان به سوی تو آمدم، ای جوان، رنگ من را ببین و خط نگاشتهام را بخوان.
نی غلط من نامدم تو آمدیدر وجود بنده پنهان ای پسر
هوش مصنوعی: من نیامدهام، بلکه تو در وجود من بهطور نهان حضور داری، ای فرزند.
همچو زر یک لحظه در آتش بخندتا ببینی بخت خندان ای پسر
هوش مصنوعی: مانند طلا که در آتش میخندد و تغییر می‌کند، تو نیز برای یک لحظه بخند تا بخت و خوششانسی خود را ببینی.
در خرابات دلم اندیشه‌هاستدر هم افتاده چو مستان ای پسر
هوش مصنوعی: در دل خراب من، افکار و اندیشهها به هم ریخته و آشفتهاند، مانند حالتی که مستان دارند.
پای دار و شور مستان گوش داردر شکست و جست دربان ای پسر
هوش مصنوعی: به مراقبت و دقت به صدای پای نگهبانان و شور و حال عاشقان گوش فرا بده، ای پسر، زیرا در شکستها و تلاشها باید هوشیار باشی.
آمدم و آوردمت آیینه‌ایروی بین و رو مگردان ای پسر
هوش مصنوعی: من نزد تو آمدم و تو را به آیینهای آوردم که چهرهات را در آن ببینی. حالا روی خودت را برنگردان، ای پسر.
کفر من آیینه ایمان توستبنگر اندر کفر ایمان ای پسر
هوش مصنوعی: ای پسر، کفر من در واقع نشاندهنده ایمان توست؛ به این موضوع توجه کن که در کفر من، ایمان تو نهفته است.
می‌زنم من نعره‌ها در خامشیآمدم خاموش گویان ای پسر
هوش مصنوعی: در سکوت به عنوان کسی که خاموش است، من فریاد می‌زنم و به پسران میگویم.