غزل شمارهٔ ۱۱۴۴

هوش مصنوعی: این متن شعری است که به توصیف حال و هوای آدمی در خواب و بیداری می‌پردازد. ندا به جان‌ها می‌رسد و از جمع مردان می‌پرسد که چه می‌کنند. سپس اشاره می‌کند که برخی در خواب غفلت به سر می‌برند، در حالی که زمان بیداری و آگاهی است. او به تصویر روشنایی و آفتاب اشاره می‌کند که می‌تواند به روشن شدن روح کمک کند، و تأکید می‌کند که اگر کسی در خواب باشد و نداند، ممکن است از تجربیاتش نه خوشحال باشد و نه ناراحت. سپس به داستانی اشاره می‌کند از خواب فردی که خود را در مقام سلطنت می‌بیند و مغرور می‌شود، اما زمانی که بیدار می‌شود متوجه می‌شود که هیچ مقامی ندارد. در نهایت، شاعر به این نکته می‌رسد که بین خواب و بیداری تفاوت‌های زیادی وجود دارد، و بیداری از خواب غفلت می‌تواند به انسان روشنایی و آگاهی دهد. او به دانش داوود و لزوم وجود شخصیتی مانند شمس تبریزی برای روشن شدن حقایق اشاره می‌کند.