غزل شمارهٔ ۱۲۰۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به احساسات متناقضی در مورد عشق و جدایی اشاره می‌کند. او از عشق نفرت دارد و به طرف مقابل می‌گوید که برود، هرچند که زیبایی او مانند گل سرخ است، ولی درد و رنجی چون خار را نیز به همراه دارد. شاعر به جدایی از عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که این جدایی او را از بهشت دور کرده است. همچنین به تضاد بین نور و ظلمت در زندگی و عواطف انسان‌ها پرداخته و از تلاشش برای دوری از غم و رنج ناشی از عشق صحبت می‌کند. در نهایت، او بیان می‌کند که تلاش‌هایش برای فرار از عشق و شور و شوق آن بی‌نتیجه است و عشق همواره او را به سوی خود می‌کشاند.
برو برو که نفورم ز عشق عارآمیزبرو برو گل سرخی ولیک خارآمیز
هوش مصنوعی: از عشق تو بیزارم و از تو فراریام، برو، برو. تو مانند گلی سرخ به نظر میرس، اما حقیقت این است که همراه با زیباییات، زخمهای جانسوزی نیز دارم.
مقام داشت به جنت صفی حق آدمجدا فتاد ز جنت که بود مارآمیز
هوش مصنوعی: آدم، که مقام والایی در بهشت داشت، از آنجا جدا شد. این جدایی به خاطر فریب و وسوسهای بود که به او رسید.
میان چرخ و زمین بس هوای پرنورستولیک تیره شود چون شود غبارآمیز
هوش مصنوعی: در میان آسمان و زمین، نور و روشنایی بسیار وجود دارد، اما وقتی گرد و غبار بیفتد، همه چیز تاریک و کدر میشود.
چو دوست با عدو تو نشست از او بگریزکه احتراق دهد آب گرم نارآمیز
هوش مصنوعی: اگر دوستت با دشمن تو نشسته باشد، از او دوری کن؛ چرا که ممکن است او آتش کینه و دشمنی را در تو شعلهور کند.
برون کشم ز خمیر تو خویش را چون مویکه ذوق خمر تو را دیده‌ام خمارآمیز
هوش مصنوعی: من خود را از ماهیت تو جدا میکنم، همانطور که مو از خمیری خارج میشود. چون من تأثیر شگفتانگیز شراب تو را چشیدهام.
ولیک موی کشان آردم بر تو غمتکه اژدهاست غمت با دم شرارآمیز
هوش مصنوعی: اما من با موی افشان به سوی تو میآورم غم تو را که مانند اژدهایی است با دمی پر از آتش.
هزار بار گریزم چو تیر و بازآیمبدان کمان و بدان غمزه شکارآمیز
هوش مصنوعی: من هزار بار فرار میکنم مانند تیر، اما دوباره به همان کمان و با همان جاذبهای که دارد، برمیگردم و به سمت شکار میروم.
به گردنامه سحرم به خانه بازآردخیال یار به اکراه اختیارآمیز
هوش مصنوعی: در صبحی دلانگیز، تصور دیدار یار به آرامی و بیمیلی به ذهنم میآید و مرا به خانه خود می‌کشاند.
غم تو بر سفرم زیر زیر می‌خنددکه واقفست از این عشق زینهارآمیز
هوش مصنوعی: غم تو وقتی که به سفر میروم، زیر لب میخندد، چرا که از این عشق پر از راز و رمز آگاه است.
به پیش سلطنت توبه‌ام چو مسخره ایستکه عشق را نبود صبر اعتبارآمیز
هوش مصنوعی: توبه من در برابر قدرت پادشاهی، مانند یک بازیچه است و عشق هیچگاه مثلی از صبر و اعتبار ندارد.
سخن مگوی چو گویی ز صبر و توبه مگویحدیث توبه مجنون بود فشارآمیز
هوش مصنوعی: سکوت کن و حرف نزن، زیرا وقتی از صبر و توبه صحبت میکنی، در واقع به حکایت عاشق دیوانهای اشاره میکنی که داستانش دردآور است.